Zwichnięcie rzepki kolanowej jest schorzeniem stawu kolanowego, które bywa spotykane niemal wyłącznie u ras małych. Dlatego może pojawić się u lhasa apso. Sama rzepka jest niedużym tworem kostym, umieszczonym ruchomo w odpowiednim pionowym wyżłobieniu dolnej nasady kości udowej. W wyżłobieniu tym rzepka przesuwa się z góry na dół podczas każdego ruchu w stawie kolanowym. W tym położeniu utrzymywana jest przez więzadło rzepki, które łączy je z kością podudzia czyli piszczelową. Choroba może ujawnić się nagłą kulawizną psa na tylną łapę, która po kilku krokach może zanikać, ponieważ rzepka może wskakiwać do swego optymalnego położenia. U psów dorosłych przyczyny schorzenia mogą być różne: wyżłobienie nasady kości udowej jest zbyt płytkie i podczas ruchu zwierzęcia rzepka wysuwa się z łożyska na boki. Mięsień udowy, rzepka kolanowa, więzadło rzepki muszą leżeć w jednej linii prostej. Również sama rzepka musi być dokładnie ukształtowana z silnymi więzadłami bocznymi utrzymującymi rzepkę w odpowiedniej pozycji. Również wadliwe ustawienie kości kończyn w wyniku ukośnie dziełających napięć więzadeł powodują wymykanie rzepki z jej prawidłowego ułożenia czyli z zagłębienia w kości udowej i przesuwa się w bok, do środka lub na zewnątrz. W cięzkich przypadkach rzepka stale pozostaje w nieprawidłowym położeniu. Moze występować w jednym lub obydwu kolanach. Pies kuleje podczas ruchu, odczuwając ból. Nieleczona może doprowadzić do stanu, kiedy pies wogóle nie opiera chorej kończyny o podłoże. Następuje przesilenie więzadeł bocznych prowadzące do ich zerwania i uszkodzenia. W lżejszych przypadkach stosuje się środki anabolizujące, witaminę B-complex lub biologiczne preparaty komórkowe. W cięższych przypadkach wykonuje się zabieg operacyjny polegajacy na utrwaleniu położenia rzepki za pomocą drutu, sztucznych włókien lub po odpowiednim przewierceniu otworów w kości z użyciem ścięgien i mięśni psa. Pogłębia się rowek rzepki znajdujący się na przedniej powierzchni kości podudzia. Samą rzepkę zmniejsza się lub zmienia odpowiednio jej kształt stosując klinowate cięcia i odpowiednie szwy. Nie zawsze operacja daje szanse na pełne wyleczenie psa. Napewno eliminuje ognisko bólu. Wiadomo że skłonność do występowania zwichnięć rzepki kolanowej jest dziedziczna. Z tego powodu wiele krajów do hodowli dopuszcza psy, które po odpowiednim badaniu zostały uznane jako zdrowe i wolne od tego schorzenia. Bywa i tak, że sam pies jest zdrowy ale przekazuje schorzenie potomstu. W wypadku gdy ze skojarzenia z minimum z trzema sukami u szczeniąt wystąpi kulawizna i stwierdzone zwichnięcie rzepk ikolanowej pies zostaje wycofany z hodowli. Zapewne musi upłynąć jeszcze trochę czasu zanim będą widoczne postępy ale tylko drogą eliminacji chorych osobników będzie możliwe hodowanie pięknych i zdrowych psów.